PostHeaderIcon Ν. Βαλαωρίτης (Το χρονικό της αναδάσωσης & Το χτύπημα )



Το χρονικό της αναδάσωσης

Η αναδάσωση συνεχίζεται
Με γοργό ρυθμό φτάνει
Απρόοπτα σε παροξυσμό
Δέντρα πετάγονται παντού

Τρυπάνε του σπιτιού την οροφή
Και συνεχίζουν την ανοδική
Πορεία τους προς τον ουρανό
Ωσπου να φτάσουνε στην πύλη

Της παντοδυναμίας - εκεί
Σταματάνε για να καθορίσουν
Τι θα πούνε το καθένα
Στον Κύριο των Μεγάλων

Αρχαγγελικών Δυνάμεων
Που τα ηνία της γης κρατούσε
Στα δάχτυλά του ανάμεσα
Γεμάτα αχάτες κι αμεθύστους

Επίμετρο

Δεν ξέρουμε τι είπανε στον Κύριο
Τα δέντρα αυτά - τα λόγια τους
Τα πήρε και τα εισέπνευσε
Κι έβγαλε ένα Αχ τι ωραία

Πώς μ' οξειδώνει τ' οξυγόνο σας
Και μου αναζωογονεί το μένος
Να σφάξω και να καταστρέψω
Να κάψω και να εξολοθρέψω

                                 -Νάνος Βαλαωρίτης-







Το χτύπημα

Το χτύπημα στην πόρτα
προκαλούσε πανικό
ο χτύπος της καρδιάς
στην βαρυχειμωνιά

χτυπήματα του βούρδουλα
στη ράχη του τιμωρημένου
το χτύπημα του χάρακα
σε χέρι ανοιγμένο

στου Πάσχα τη γιορτή
χτυπούσαν οι καμπάνες
δράματα και τραγωδίες
στα πέτρινα καθίσματα

περιμέναμε απάντηση
από κάποιον τηλεφωνικώς
μα στη σκηνή ξεχάσαμε
ποια ήταν η ερώτηση

ποιος είσαι κι από πού
πώς λέγεσαι επισήμως
πώς σε φωνάζουν οι δικοί σου
τι δηλώνεις στην αστυνομία

βγήκαμε στις λεωφόρους
σε πορείες διαμαρτυρίας
με συνθήματα αυτοδυναμίας
για την κοσμοθεωρία μας

πέσαμε άδικα μαχόμενοι
χτυπημένοι κατακέφαλα
από σύγκρουση μετωπική
με εγχειρίδιο ιστορίας

                 
                            -Νάνος Βαλαωρίτης-



1 σχόλια:

eleni είπε...

ΧΡΟΝΙΑ

Εισβάλουν σαν ζώα από το μακρινό
Σύμπαν του πουρναριού, όπου αγκάθια
Δεν ειν οι σκέψεις που σ αυτές γυρνώ σαν Γιόγκι,
Αλλά το πράσινο, η ατόφια σκοτεινιά
που συμπυκνώνουν κι αναδίνουν.

Ω θεέ μου, εγώ δεν σου μοιάζω
Μέσα στο άδειο μαύρο σου,
Αστέρια κολλημένα παντού, λαμπερό ηλίθιο κομφετί.
Η αιωνιότητα με κάνει να πλήττω,
Ποτέ μου δεν την θέλησα.

Ό,τι αγαπώ είναι
Το έμβολο σε κίνηση -
Η ψυχή μου πεθαίνει μπροστά του.
Και οι οπλές των αλόγων,
Η άσπλαχνη καρδάρα τους.

Κι εσύ, σπουδαία Στάση -
Τι το σπουδαίο έχεις!
Είναι μια τίγρις αυτός ο χρόνος, αυτός ο βρυχηθμός
στην πόρτα;
Είναι Χριστός,
Το φοβερό

Θεϊκό κομμάτι μέσα του
που ανυπομονεί να φτερουγίσει και να δώσει ένα τέλος;
Τα ματωμένα βατόμουρα είναι ο εαυτός τους, πολύ
ακίνητα.
Οι οπλές δεν θα το δεχτούν αυτό,
Σε μακρινό μπλε τα έμβολα σφυρίζουν.

Σύλβια Πλαθ

Δημοσίευση σχολίου

ΠΟΙΗΣΗ & ΛΟΓΟΣ

..

Photobucket
Από το Blogger.

..

Photobucket

Recent Posts

Ποίηση & Λόγος

Τέχνη & Ποίησις

DA